Hai Cada!

Desde agora...

2007-05-26T03:19:00.000+02:00

Novo caderno en:
haicada2.blogspot.com

¿Móvese algo en Cambados?

2006-04-21T00:28:00.000+02:00

Entérome a través de meu irmán da iniciativa que levou adiante unha parte da mocidade cambadesa e outros non tan mozos pero coas mesmas ganas de actividade o pasado 1 de abril: o macrolimpadón. O obxectivo desta convocatoria era chamar a atención sobre a cantidade descomunal de merda (non creo que haxa outro xeito de chamarlle) que se acumula na costa de Cambados, coa absoluta inactividade do Concello ao respecto. A asociación Polo Noso, a comparsa Unha Grande e Chea (que están en todas, sexa para a troula ou ata para currar) e a asociación Croio de Narón adicaron a mañá a recoller lixo e, como parte desta actividade reivindicativa, xuntáronno na pista de patinaxe para facer visible o problema, tal é como vemos na foto, collida da páxina "crítica" de Cambados. Un rapaz da familia política de meu irmán comentou que, mentres limpaban, uns cantos vellos berrábanlle "rojos!!!!". Ogallá que llelo chamen moitas veces máis.

Unha historia linda e nosa

2006-04-19T20:23:00.000+02:00

Trala ausencia vacacional, aquí me achego outra vez a este caderno, esta vez motivada por unha historia que lin hoxe en El País. Co gallo do aniversario da suceso, conta cómo os veciños de Carnota salvaron a vida dos tripulantes dun buque da Armada que estaba a naufragar nas súas costas. Botáronse á mar coa absoluta valentía que hai moi pouco tempo vimos nos mariñeiros da Illa de Arousa, que recollían chapapote cos dentes se facía falta... Unha das mellores partes da historia (aparte da que conta que salvaron a vida) é a que conta Juan Manuel Gómez, que tiña 17 anos naqueles tempos, e que cando lle preguntou un dos tripulantes "¿qué tierra es esta", contestoulle en galego "esta unha terra moi bonita".

Polo menos, saimos na prensa para algo que non ten nada que ver co narcotráfico, que xa é unha novidade.

Misterios da existencia

2006-04-05T00:01:00.000+02:00

Este dous homes naceron o mesmo día, do mesmo ano. Que expliquen o fenómeno os que entendan de horóscopos...

Unha "pequena" nova experiencia

2006-03-29T21:14:00.000+02:00

O domingo viaxamos a ver a unhas amigas a Guadajira, non moi lonxe daquí. É un povo moi pequeno, uns cincocentos habitantes din as estatísticas. Pero o novo no era iso, senón o feito de seren un povo de colonización, creado nos anos cincuenta ao amparo de Plan Badajoz. Povo blanco, coma tantos outros, cunha igrexia grotesca que retransmite badaladas enlatadas por un altofalante, sen ningunha edificación con visos de antigüidade. Houbo, sen embargo, unha cousa que chamou a nosa atención: había rúas sen fachadas, é dicir, íanse alternando as rúas que daban á parte dianteira das casas, coa súa porta principal e as ventás, con outras (paralelas ás mesmas) onde só habían una especie de porta de servicio. Estas últimas rúas parecían mortas, non se vía a ninguén por alí, nin siquera carros aparcados. A rapaza que coñecemos que está a vivir alí comentou que esa distribución era moi frecuente nos poblados de colonización... pero claro, nós nunca estiveramos en ningún. Moita xente nova en Guadajira, parece que non marchan do campo tanto coma en Galiza.

Antídotos para a morriña

2006-03-27T22:15:00.000+02:00

Abriron hai uns días un super novo no noso barrio. Foi motivo de ledicia: a nosa vida é moito máis sinxela, pois xa non temos que coller o coche cada vez que quedamos sen iogures. A miña compañeira de traballo foi o sábado por alí a mercar peixe e voltou con sorpresa: ¡¡¡tiñan raia!!! Como boa galega e mellor cociñeira, fixo unha caldeirada. Invitou a compartila a un extremeño, que ao primeiro puxo mala cara, pero logo aplicouse a fondo. Teño que aprender a facela ben, que ha ser unha boa opción para cando unha comeza a botar en falta o peixe da terra...

Xustiza poética

2006-03-26T22:02:00.000+02:00

O que o home argallou, foino levar o vento...
Sir Paco non mandara ás súas naves a loitar contra os elementos.
(Xa poñéndonos serios, que lles sexa leve a todos o temporal).

Non só o tabaco.

2006-03-21T21:32:00.000+01:00

Segundo a miña experiencia, algo que tamén debería levar advertencia dos seus perniciosos efectos é escoitar a Radio pola mañá. E non falo de experiencias fortes, que unha coñece as súas limitacións e sabe que está vella de máis para iso... Sen ir tan ao extremo, está mañá pillei un bo calentón escoitando falar das revoltas francesas na emisora que, supostamente, máis podería tratar de entendelas. Falaban do "pouco permeables aos (supermeganecesarios) cambios que son os sectores da sociedad francesa que andaban a manifestarse. De que oporse a reducción do estado do benestar ía en contra da "cohesión social"... Estou segura de que se os cambios fosen coma o autoestablecido polos nosos parlamentarios galegos, non se ían a opoñer. O conto é que cando os cambios afectan aos pringaos, nunca son para ben, senon a cotío "pour t'enculer". O de que a reducción do estado do benestar poida favorecer a cohesión social só o entendo se considerasemos que a cohesión social fai aguas porque os que non precisan nin subsidios, ni escola pública, nin sanidade, nin servicios sociais estarán máis contentos pagando menos impostos. É dicir, o sector dos cómo-me-gustaría-ser-coma-ti que os tertulianos semellan tomar coma modelo. E non lles vai mal, non. Cobran o mesmo por soltar babosadas durante unha hora (bueno, unha hora a dividir entre catro ghichos: case sempre 3 homes e unha muller) que un anticambios en quince días de traballo. Penso que o eslogan da foto enténdese sen necesidade de saber francés. Despois do que oín hoxe, empezo a ter dúbidas sobre se hai unha man agachada detrás das convocatorias dos botellóns. Parece que estes das pancartas incomodan máis ao sistema.

Telenovela triste

2006-03-17T22:48:00.000+01:00

O outro día, había una trama de paternidade dubidosa en Desperate Housewives, que, por certo, leva aquí de título Mujeres Desesperadas e non Amas de Casa Desesperadas, coma sería o lóxico. Ao día seguinte enteiramonos no traballo dun asunto que trataramos alí había un par de meses e que tomou unha evolución que os pode levar directamente a un talk show, por méritos propios. O argumento é así: parella casada con dous fillos. A muller marcha con outro en circunstancias ben bizarras: a parella acude a unha festa e, cando o home empeza a buscar onde está ela, resulta que marchara co amante... para non voltar á casa. Leva consigo ao fillo pequeno, que ten dous anos e deixa ao grande co pai. Comezan a separarse legalmente e adxudícanlle a custodia do pequeno á nai, cun réxime de visitas para o pai. Cando o pai vai buscar ao pequeno para as visitas, a nai sempre pon problemas (nada fora do desgraciadamente habitual), pero un día dille que non o pode levar, que non é fillo del. Tanto teima que él esixelle unha proba de paternidade, máis que nada, para quitarlle a excusa. A proba de paternidade dalle a razón a ela: non é fillo del. O home está destrozado, a familia do home (avós, tíos...), tamén... De súpeto, perderon un fillo, neto, sobriño... Por suposto, a pécora que creou a situación, non está disposta a que teñan relación ningunha co neno. Todo isto ocorre nunha vila duns cinco mil habitantes e vailles ser difícil tratar de esquencer.

Na trama da serie tiña gracia, na vida real, non a ten.

Slowly?

2006-03-15T00:14:00.000+01:00

A fin de semana foi espídica: chegada o venres tarde a Vigo, para gozar da presentación do libro do Rei de Copas, que resultou ser unha persoa cun sentido do humor sutil que nos puxo un sorriso na cara durante toda a súa intervención. Tiña a todo o auditorio engaiolado coas cousiñas que ía contando, tanto sobre a obra, coma sobre a súa vocación literaria. Non houbo apenas comentarios sobre o libro, pero é que moitos dos asistentes non o tivemos entre as mans ata ese momento. Xa haberá tempo de facer eses comentarios cando remate o libro, que facelos antes é un pouco onda Sofía Mazagatos e por riquiño que me parecera o autor, tampouco é iso... Despois do acto, agardabanos na porta a miña compañeira de piso da facultade e pasamos unha noite estupenda con ela. Falamos do pasado, sí, pero tamén do presente e mesmo do futuro, coma corresponde a unha amizade que sigue viva a pesares da distancia e dos anos. O sábado pola mañá fuxiu entre pouco froitiferas xestións inmobiliarias e comerciais... pero polo menos dimos un paseiño por Vilagarcía. A tarde-noite consumiuse entre a familia política, os amigos e a organización de (alomenos) 3 ou 4 viaxes para Semana Santa (dame a sensación de que remataremos por pasala en Rajoysbeach ou en Vilagarcía...). A conclusión foi que a opción das Alpujarras parece perder forza e ao Radical e máis a min non nos convence Lisboa (fomos varias veces nos últimos 3 anos e preferimos voltar en tempada baixa). O domingo tiramos para Ponteareas para celebrar o aniversario de meu pai: todo saiu de marabilla e en catro horas que estivemos alí deron para moito, entre outras cousas, para facer boas migas (por fin) co meu sobriño pequeno, que xa non me mira con desconfianza e mesmo aprendeu a dicir o meu nome. Polo serán volta para Extrema e Dura atravesando Portugal, durmir en terras de Alcántara e o luns de mañanciña, facer os 120 kms. ata o traballo... Creo que non vos estrañara que non contase todo isto onte...

Xa que estamos en epoca de falar de cine...

2006-03-08T00:12:00.000+01:00

Vexo moita publicidade sobre a película baseada na biografía de Capote. Non irei mirala ao cine, non gosto de biografías. Penso que a última que fun mirar foi a da "mente marabillosa", empuxada por un economista que admiraba os logros de Nash no campo das xogos, moitos deles con moita aplicación na economía... e non quedei con ganas de máis. Pero iso é unha cuestión de gustos sen máis e sobre outra cousa quería falar... ¿Por qué cándo hai que facer unha película cun protagonista masculino non moi agraciado físicamente, contratan a un actor pouco atractivo e, pola contra, cando se trata dunha muller, adícanse a convertir a unha muller guapísima en fea? Así, por exemplo, Nicole Kidman facendo de Virginia Woolf ou Charlize Theron en Monster, que xa lles tivo que custar traballo poñelas feas. Trato de pensar en estrelas femininas feas... e só recordo nos últimos anos a Kathy Bates ¿por qué? Con respecto aos premios dos que todos falan, ainda que seguro que xa todos pasaron por alí, non perdan a crónica que Pawley fai dos Oscars, que paga moito a pena.

Para que despois digan...

2006-03-07T00:22:00.000+01:00

...que a monarquía non serve para nada. Se non fora porque os principiños deron un par de voltas para esquivaren a lexislación española ao respecto (por outra banda, algo digno de eloxiar, dentro da tradición picaresca ejjpañola de toda a vida), dubido moito que agora fosen permitir os bancos privados para almacenar cordóns umbilicais. Pero se o xefe sae fóra da lei... haberá que mudar a lei para que volva o xefe para dentro ¿ou non era así o xeito de facelo? Por certo que á criatura estáselle a poñer unha cara de... ejem, ¿borbona?

O que conta é chegar...

2006-03-06T02:04:00.000+01:00

É estrano cómo chegamos ás veces a enteirarnos das cousas. E non falo de chinchorreos, que iso tamén ten o seu aquel, e daría para comentar unha anécdota ben xugosa que nos aconteceu na Habana este verán. Pero non, hoxe quería falar de que coñecín este disco de Guadi Galego e Guillermo Fernández a través dunha compañeira de traballo extremeña. Ten a súa gracia, porque traballo con outros dos galegos que, coma min, tampouco coñecían este traballo. Resulta que a rapaza esta escoitou un programa sobre o disco en Radio3 e gostou tanto que lle encargou á outra galega que llo trouxera ao voltar de pasar o Antroido en Galiza. Quedei sorprendida: esperaba folk e non era iso, non... Máis ben rollito cantautor e tal. Tamén me pareceu raro a fonética tan pouco galega que ten a cantante. Comentabamolo hoxe, precisamente, a outra galega e máis eu: ainda nos queda máis acento a nós, despois de tantos anos vivindo fóra... Pero o disco é lindo de escoitar e, ademáis, sempre gosta que tamén sexa apreciado (e mesmo promocionado) por xente destas terras.

Este ano o Antroido foi Fasnacht

2006-03-01T21:18:00.000+01:00

Xa sei que tiven o blog un pouco abandonado estes días, pero é que o Radical e máis eu andamos de rule polo país dos reloxos, os chocolates e a neutralidade cabrona. Sí, ía moiiiito frío, para que imos dicir que non. O domingo pola tarde voltaba o tren de Interlaken a Basilea cheo de suizos cos esquís ás costas. Polo demáis, foi unha experiencia lingüística bastante desconcertante: coas miñas 50 palabras en alemán e o meu francés de Bricomanía, remataba por farfullar unha caste de lingua franca que tiña que ser desconcertante para os suizos, ainda que parecían aturalo estoicamente. Por fortuna, todo o que tiña algo para vender parecía entender o inglés sen máis problema, así que, cando esquecín a corrección política e lembrei que o importante nesta vida é que a unha a entendan, todo foi ben. Ainda así, seguía tendo o seu punto rematar con un "die rechnung, bitte" e dando as "danke". A foto é do Paul Klee Zentrum que, ademáis de ter unha cantidade incrible de obra de Paul Klee, é unha pasada coma edificio. Ademáis, había calefacción...

Veciños

2006-02-23T23:52:00.000+01:00

Naqueles tempos da miña mocidade puñan unha serie australiana na galega que se titulaba Veciños. Teñoa mirado algunha vez. Era curiosa de ver, porque saían Kylie Minogue, que xa andaba por aí a cantar (os episodios que emitían tiñan uns anos de desfase) e Jason Donovan (que naquel entón era alguén). Disque tamén saía Russel Crowe, pero non me lembro del. Estes neighbours, everybody needs good neighbours, vivían nun barrio de casiñas. Nunca se me ocorrera que eu ía vivir algunha vez nun barrio de casiñas tamén, certamente, máis achegadas que as da serie australiana. Unha cousa peculiar dos barrios estes de casiñas, que non adoita a reflectirse na TV ou no cine é a tendencia ao tunning que lle da á xente: aos normais dalles por expresala a través da xardinería, con resultados en xeral agradables. Pero hai outros... hai outros... en fin, ananos, macetas con forma de caracol, farolillos rococó e calquera outra cousa que atoparan por aí. Pero creo que o veciño que leva o premio ao máis (poñan vostedes o calificativo) e o da casiña da foto. Había tempo que a quería poñer, pero dábame vergoña ir a quitala. Despois pensei que se a él/ela non lla dá...

Caché

2006-02-21T23:04:00.000+01:00

Onte fomos ao cine a ver Caché, de Michael Haneke. Gostamos da peli que, en parte, é como a vida: insegura, incompleta e tamén trampona. Quizáis por iso na peli poden rebobinar e mirar outra vez que pasou. Na vida quedamos coa lembranza inexacta e incompleta e, mesmo as veces, acabamos reelaborando tanto un feito pasado que chega un punto que non sabemos de certo se ocorreu así. Penso que nese sentido ten razón F. Míguez ao Apuntar para non esquecer. Está claro que Haneke fai trampa varias veces na peli, porque agacha cousas do mesmo xeito que, outras veces, as revela. Pero, ainda así, saimos bastante fascinados, ninguén moveu nin un músculo ata que acabaron de todo de todo os créditos. Tamén é certo que eramos 20 no cine...

Veña, veña, veña, todos a declarar

2006-02-20T20:07:00.000+01:00

Son da opinión de que o realismo máxico que practicaban coma opción literaria algúns autores do boom latinoamericano funcionaba, precisamente, porque o lugar escollido para esas historias era Latinoamérica. As dúas veces que viaxei por alí tiven a sensación de calquera cousa pode pasar e boa parte desa impresión viña dada polas escollas que fan os latinos na lingua, moitas veces en carteis e lugares públicos. Por exemplo, recordo unha barbería cutrísima nun garaxe, que levaba de nome "Executive's barber", un cartel anunciando "agricultura urbana" nunha rúa dunha grande cidade ou mesmo oír como lle chaman ao peso cubano, "el peso más ligero del mundo". Por iso, teño a teoría de que se un país que ten uns Xulgados aos que denomina oficialmente, sen cortarse un pelo, "Juzgado Promiscuo Municipal" é un lugar no que pode pasar de todo... E de feito, disque pasa de todo.

Tres ratos cegos...

2006-02-19T19:25:00.000+01:00

Fun mirar La ratonera ao teatro hai un par de días. O Radical andaba de periplo galaico, así que non puido vir. Non perdeu moito, non gostei moito da adaptación. Ainda que un poida divertirse cunha obra de Agatha Christie, non creo que o ton axeitado sexa convertila nunha comedia: na miña opinión debería producir certa inquietude e iso só o acadaba cando tarareaban a cancionciña de marras. Polo demáis, fixeron tan ridículos aos personaxes que cando quedaban dous deles sós nalgunha estancia, máis ben parecía probable que un deles botase a chorar que se puxera matar ao outro... Ainda así, había moitísimo tempo que non ía ao teatro e foi boa cousa matar o mono. Agardo que haxa máis oportunidades de facelo e, se non é agora, cando se verifique o traslado case seguro que as haberá. Onte actuaba tamén Rosana, pero, se xa tiña dúbidas de ir cando pensaba que era gratis, coma para sacar 22 euros do peto que é o que custa a entrada...

Consecuencias do terremoto

2006-02-15T20:29:00.000+01:00

O outro día contaba por aquí que houbera un terremotiño. Uns días despois atopamos isto no chan do salón... e antes non estaba, que limpamos pouco, pero non tan pouco como para non ternos decatado. Non llo conten aos posibles futuros compradores.

Exposición

2006-02-13T21:21:00.000+01:00

Non pensen que estes días de silencio foron de reclusión absoluta: o de ter exames esmagou os meus miolos, máis non as ganas de andar por aí. Así que, coa invitación dunha amiga galega que anda moi ben instalada por aquí (é o que ten ter mozo pata negra e non traballar o producto galaico, coma fago eu), fomos á inauguración dunha exposición de fotografía na Escuela de Artes. O que teñen as inauguración é que hai tanta xente que non se pode mirar as fotos... Por fortuna, quedamos ata a fin e puidemos gozar do Silencio Jondo de Ceferino López. Ademáis, en Extrema e Dura sempre hai que quedar ata o fin... (e cando se deixan de canapies pamplinosos e sacan o xamón).

Recuperando a fala (ou a escrita)

2006-02-12T20:37:00.000+01:00

Xa vin que algún se decatou de que andei ausente... Houbo bos motivos: a combinación da semana na que tiña o meu segundo exame (o xoves) coa asistencia a dous (martes e mércores) xantares de despedida do xefe resultou ser letal para a miña vida. Non é que non tivera tempo para escribir, e que quedei sen discurso... E non era cousa de agobiar aos meus presuntos lectores co impacto da poética de Wilfred Owen nos movimentos antiguerra ou debullando a relevancia e simbolismo da cor en Heart of Darkness... Xa liberada da carga mental por aquí seguirei coas miñas teimas.

Retornados

2006-01-31T21:46:00.000+01:00

Meus amigos T e B marchan de Lisboa, voltan a Galiza. Parece que van montar un sitio de petiscos en Santiago. Xa lles farei propaganda cando abran e saiba os detalles. Estou contenta por eles, ainda que me confortaba telos tan cerca de aquí, sabendo que calquera fin de semana podiamos visitarnos mutuamente. Iso fíxonos falar ao Radical e a min das posibilidades reais de retorno que temos. O panorama é complicado: ao Radical saironlle este ano en Galiza -4 prazas na súa especialidade e, dado que en Galiza hai uns 8 anos que non hai oposición, é o ultimo dunha lista de cento e pico. Vaia, un panorama alentador. O meu non é moito mellor, ainda que, probablemente, en 5 anos ou por aí podería ter opcións reais de aterrar na Ría de Arousa. O que pasa é que persiste a dúbida de cómo seremos dentro de tantos anos, de se teremos ganas de voltar a vivir alí, de se non seremos xa máis expatriados que emigrantes... Eu por se acaso, botei o Euromillón esta semana.

Manías ¿eu?

2006-01-30T22:27:00.000+01:00

Veña, aí van as cinco manías:

-Con respecto aos estudos teño miles de manías, que van mutando coma virus: hai tempadas nas que son incapaz de avanzar un paso sen facer fichas (sempre do mesmo formato, claro), outras teño que ter un tipex ao lado para ir corrixindo os erros/tachaduras/borróns que vaia facendo nos resumos, outras simplemente preciso ter tres bolis iguais enriba da mesa... Agora mesmo, estou en fase pilot negro, azul e vermello e un lápis para poder facer algo a dereitas.

-Polo menos, na miña casa ten que haber tres tipos distintos de té.

-No traballo, sempre axusto tódolos documentos, corrixo os erros dos modelos, personalizo o xénero da persoa á que vai dirixida, se é unha empresa engado "social" á palabra domicilio. En fin, que son moi tiquismiquis. Para min non é raro, pero é que os meus compañeiros non o fan, así que sempre o oculto coma se fose algo malo... Considéroo unha manía porque me pon nervioso non facelo e iso indica unha certa compulsión.

-Cústame polo menos quince minutos espertar de todo... Pobre do que intente meterme présa neses quince minutos. Diso poden dar fe miña nai (que é coma unha nena hiperactiva, non pode deixar nada para dentro dun pouco...) e o Radical, que de cando en vez recibe algún exabrupto por iso.

-Sempre rompo as cadeas, así que non lle paso esta a ninguén...

Neve

2006-01-30T01:12:00.000+01:00

Aproveitando San Profe, marchamos para Córdoba cunhas amigas do Radical. Era coma un chiste, alá nos atopamos unha abulense, unha de Badajoz, unha portuguesa e dous galegos. O clima traía sorpresas: chuvia a mazo en Córdoba o primeiro día e neve á volta. As rapazas quedaban un día máis, pero nós aproveitamos para baixar e quitar unhas fotos ao olivar nevado. Era bonito de ver cómo ían caendo de vagar as folerpas desde as polas das árbores. Moita xente foi ao campo a mirar o espectáculo. Levaban aos nenos, pero non se sabía quén gozaba máis. Todos saímos dalí co sorriso posto e cuns bolazos no lombo.

Génova, tenemos un problema.

2006-01-24T20:11:00.000+01:00

O Pepé tenche un problemiña ben fodido coa coña do Estatut, unha dicotomía que lle está a facer saír canas a máis de un: o malo é, que ainda que saquen peito na defensa da idea de Ejpaaaña única e tal e cual, o que persiguen os cataláns co Estatut é o máis de dereitas que poida imaxinar un. Todo o rollo "nación" é un trapiño vermello dos que lles poñen diante aos touros... para ceder e, á fin, quedar cos cartiños.

Para o PSOE non é unha eiva: históricamente, non lle custa votos tomar decisións de dereitas, o que lles adoita a custar votos é comportarse coma señoritos de dereitas de toda a vida... Pero o do Pepé é outro cantar: resulta que iso que alporiza tanto a Rajoy é tan de dereitas que varios dos seus presidentes autonómicos queren un Estatut para sí (non importa que diga "Nación" ou non), a Espe quere un, o valenciano tamén. Tódalas comunidades autónomas ricas queren ser máis ricas e quedar con máis cacho diso que recadan de máis por ser os máis mellores. Colateralmente, ao ter que ceder menos pastel ás comunidades máis pobres, a man de obra barateira que estas sempre lle proporcionaron, será máis barata e máis submisa se for posible. Pero xa dixeron que van ser moiiii solidarios con esas comunidades, igual fan unha fundación desas modernas que contratan infantas (ejpañolas...).

¿Farán un casting para substituir a Piqué? Porque a ver quén apanda...

Tremeu o chan

2006-01-23T21:31:00.000+01:00

Onte polo serán houbo un terremoto aquí. Ben, o epicentro estivo en Feria, unha vila entre Badajoz e Zafra (a uns 15-20 kms. de Zafra) que resulta ser un dos lugares aos que máis levamos aos pringaos que asoman por aquí a nos visitar. Eu andaba cos colegas nun local novo que abriron aquí e que todos coincidimos que estaba moi ben e non nos enteramos de nadiña. Pero o Radical marchara antes para a casa, porque tiña exame hoxe pola mañanciña, e seica tremeu todo. Cando voltei, quedou abraiado de que nós non nos decatasemos de nada, porque seica foi similar en intensidade aos que houbera na Galiza hai uns... ¿8-9 anos? Seguro que todos temos anécdotas deses terremotiños... A ver se atopo algunha foto de Feria para poñer por aquí, que é un lugar espectacular.

Solucións prácticas aos problemas cotiás

2006-01-16T22:28:00.000+01:00

Disque unha fatwa acaba de pronunciarse no senso de que manter relacións sexuais espidos invalida o matrimonio. Hai outras opinións, seica máis moderadas que din que non hai problema maior en espirse, sempre que non se miren as "partes pudendas" (momento século XV...) e tal. Eu penso que, en realidade, o que ocorre é que, coma en tódalas sociedades, vai ser que teñen un número importante de morbosillos, que gostan de andar a remexer nestes temas e de xogar ás prendas como esparcimento. Para os da versión moderada, o modelito da foto igual lles vai ben como complemento baixo-chador de última tendencia. Especialmente, acho que o negro garda máis a uniformidade cromática e xa se sabe que o negro sempre viste...

Fume: estado da cuestión...

2006-01-15T12:45:00.000+01:00

Pasan os días e a oficina segue a estar libre de fume. Os fumadores saen fóra ao parque que hai xusto fronte do choio. O venres houbo unha novedade: un dos da oficina de enfrente veu comentar se había algún problema en que fumasen na cochera (aquí na Extrema non hai garaxes...). Xuraban que pecharían as dúas portas de comunicación co resto do local. Dixemos que sí, que non había problema ningún en que o fixeran. Cando marchou (o rapaz que veu falar non traballa con nós e tampouco era dos peores: supoño que os nosos dous nin se atreveron a vir pedir nada) comentabamos o paradoxo: hai un mes, non pedían permiso para botarnos o fume na cara, hoxe preguntan ata para fumar nunha dependencia que non emprega ninguén.

Cría fama...

2006-01-12T22:27:00.000+01:00

Levo unha vida aburrida, supoño. Vaia, non é que eu estea aburrida, ao contrario, son unha persoa feliz... Pero se relatase a miña vida en plan axenda, quedariades todos durmidos antes de chegar a cuarta entrada. Vivo lonxe da miña xente, a miña parella vive fóra da casa case toda a semana, e meus amigos andan espallados polo mundo e parindo sen parar. Aquí xa visitei turísticamente moitos sitios interesantes, esta vila-con-pretensións non é precisamente un lugar social nin culturalmente estimulante, estudio a distancia unha carreira con poucos alumnos, así que non hai moita relación social que sacar de aí e socializar cos clientes está totalmente fóra de lugar no meu caso. No último ano trabei boa relación co único colectivo (case) que queda sen facerse dalgunha secta (hai unha estilo hindu por aquí que teñen vidilla, pero só che deixan comer cousas verdes e crúas) e moitos días quedo cos compañeiros de traballo (entendido en sentido amplo) para tomar unhas cañas e botar unhas risas. Nos últimos tempos, a relación estreitouse e quedamos máis a cotío. Nun colectivo coma o noso, duns... 50 traballadores, este feito non pasou inadvertido. O outro día, o segurata que nos "coida", preguntou se marchabamos algún de nós no vindeiro traslado. Ao respostarlle que sí, comentou "así que se va a disgregar la cuchipandi". Ao parecer temos fama de juerguistas impenitentes e de que andamos sempre de troula en troula. Qué cousas... vése que hai vidas ainda máis aburridas.

¿Contra Comic Sans?

2006-01-11T01:27:00.000+01:00

Hai por aí unha campaña contra o emprego disque abusivo do tipo de Letra Comic Sans. O luns andaba a ler cun sorriso a páxina dos instigadores. Casualidades da vida, o martes pola mañá ocorre un feito que me convirte en crente respecto de esta campaña: cae nas miñas manciñas unha demanda de separación contenciosa (estas nas que un pelexa polo rosario da sogra) redactada íntegramente con esa fonte. Supoño que se podería considerar un uso abusivo, sí, semella coma se o avogado/a se estivera a coñear do rollo. Falta de decoro poético...

Cando falla a boa vontade, ás veces funciona a lei

2006-01-09T20:17:00.000+01:00

Levo un ano e pico traballando no mesmo sitio. Unha oficina de 9 persoas, 4 delas fumadoras. Dúas fumadoras nunca precisaron de lei ningunha: sabían que fumar nalgún dos tres cubículos de 9 metros cadrados de que dispoñemos molestaba aos demáis e incluso a elas mesmas e non fumaban alí. Cos outros dous fumadores non houbo xeito: nin súplicas, nin razoamentos, nin educadas peticións, nin cabreos, nada valeu para que un dos cubículos deixase de ser un lugar cheirento, no que mesmo algún dos nosos clientes comentaba que cómo podía haber tanto fume. Disque a lei non ía arranxar nada... Ben, non teño interese ningún na parte da lei que fala dos bares: se nalgún bar non me gusta o ambiente, marcho e xa está. Pero do choio un non pode marchar (bueno, a fumar fóra sí que pode...). E no meu choio a lei arranxou a situación de falta de respecto sistemático aos demáis e mesmo de falta de respeto a regulamentos xa existentes (xa estaba prohibido fumar e, ademáis, unha desas 9 persoas esta embarazada de 8 meses). Moitos dos fumadores que coñezo non precisan esa lei: son xa persoas respectuosas de por sí. Algúns sentíronse ofendidos con ela. Non creo que sexa un enfoque axeitado: case ningún precisamos para nós mesmos as leis que proscriben o asasinato...

A imaxe collina prestada de Der d'eiquí.

Tazas do mundo (I)

2006-01-08T21:25:00.000+01:00

Ben, do mundo ou da miña casa, por poñer un exemplo. Non sei se tazas e correcto en galego (no meu, sí), pero non son quén de chamarlle ao da foto unha "cunca". As cuncas son de caldo, de viño, mesmo para o almorzo... pero non, non son quén de usar cunca para os cazolos (ben grandes) nos que tomo o té. Irei poñendo algunha de cando en vez, porque son un deses obxectos que forman parte íntima da miña vida cotiá. Merco tazas ainda que non as precise: se gosto delas, alá van. Este Nadal merquei dúas en Ponteareas, serán as do capítulo II.

Mentres non estabades...

2006-01-05T00:49:00.000+01:00

Ou non estaba eu, qué máis dá... O caso é que estiven na Galiza visitando á familia e amigos, malcriando aos sobriños, tentando de coñecer ás novas adquisicións que fixeron os amigos (foi posible ver a cariña de Irene, e mesmo arrolala un pouco no colo; non chegamos a ver a Icía, que tamén acaba de asomar a cabeciña hai menos dun mes e xa ten algo de qué preocuparse: os cólicos). Un día decidimos ir ata Santiago, coa excusa da expo de Frida Kalho. Houbo sorte: comemos na Quintana e ás catro xa estabamos na porta, así que aforramos ás filas. Non estivo mal, pero a sensación de conxunto foi que moita foto e pouco cadro. Ademáis, só gostei realmente dos retratos, que me pareceron cheos de cousas que escapaban polos ollos fixos da retratada. Os demáis deixaronme bastante fría. De tódolos xeitos, espero que sigan traendo máis "excusas" para voltar a Santiago, porque foi un día estupendo. Fomos ao María Castaña a ver a Xan e, coma sempre, o reencontro foi emotivo e co aliciente especial de que nos íamos ver con toda seguridade no xantar do 31. Aproveitamos para que o Radical probase o tiramisú de castañas, especialidade da casa e unha das miñas sobremesas favoritas. Contounos os últimos chinchorreos composteláns e tivemos oportunidade de ver en directo a influencia de Air Berlin sobre a economía compostelana...

Antes de nada

2006-01-03T18:20:00.000+01:00

Xa estou de volta, e seguramente, van ter máis ración de Hai Cada! ca antes das vacacións: non o teño constatado empíricamente pero sospeito que trouxen enriba (bueno, dentro) do corpo un par de kilos de materia orgánica galega. Iso sí, ben rica, que eu non son das que engordan por comer hot dogs e patacas fritidas de bolsa. Xa que logo, inmersa nese momento Bridget Jones que toca sempre nestas datas, vou facer pública a lista de propósitos para o 2006:
-Facer "algo" de deporte...
-Tratar de presentarme con certa dignidade a esas materias para as que formalicei a matrícula. Para non volverme atrás, deixo por escrito que para este cuatrimestre teño Pensamiento y Creación Literaria en la primera mitad del Siglo XX, Semántica y Lexicografía, Lengua Inglesa: usos específicos (English for Law), y Segunda Lengua y su Literatura II: Alemán. Dito queda.
-Pedir dunha puta vez as convalidacións das materias de libre configuración, que xa vai sendo tempo.
-Ir a Thailandia.
-Ir (polo menos unha fin de semana) a Cádiz a ver ás amigas.
-Non pasarlle nin media a P. Xa abondou co reparto "progresista" do traballo ("tu registras, que yo tengo mucho trabajo" -> "trabajo" en castelán-manchego debe significar "xogar ao solitario", polo que se ve...).
-Ter máis paciencia con A. Tampouco ten a culpa, o pobre... (pero como volva a preguntar cómo se multiplica por 0,3... non sei!!!!).

Gostei deste Gordo!

2005-12-22T20:01:00.000+01:00

Hoxe quixo a sorte que o número que xogabamos no traballo resultase ter as súas tres últimas cifras igualiñas que as do Gordo. Á fin, coma sempre, seguimos no mesmo, porque resulta que dá igual que sexan dúas ou tres as cifras que coinciden e só quedamos con 120 euros por décimo. Ainda así, como somos uns "desgraciaos" que se conforman con calquera pequena alegría, meus colegas foron mercar cava (catalán) e todo, e alá brindamos porque nos siga indo a vida así de mediocremente ben. Ademáis diso, teño a sensación de que o Deus da Conferencia Episcopal debeulles dar un tirón de ourellas aos do boicot, porque, en vez de apoiar o boicot dos seus servos, agraciou a Catalunya con dous premios dos grandes case en exclusiva. Claro que a explicación é de sabedoría popular: os cartos chaman aos cartos, pero sempre os moitos aos poucos...

Unha aperta para todos e boas festas, se é que as celebrades. Senon, ainda así recordade: "carpe diem".

Feeling blue

2005-12-19T23:56:00.000+01:00

Levo un par de días un pouco tristeira. O sábado pola noite saimos tomar un café con uns amigos e, ao abrir a porta do carro, andaba por alí un canciño solto. Era moi pequeno como para que alguén o deixara saír só, un cachorriño de mes e pico, dous meses como moito. Achegueime a él e acariñeille a cabeciña. Ao principio desconfiaba, pero despois foise achegando e movía o rabo. O Radical chamaba por min e marchamos. Viu correndo atrás do carro un anaco. Pola noite soñei co canciño e espertei un pouco ansiosa. Chegou o Radical de facer deporte e lle contei o soño. Díxome que o voltara a ver por alí pola mañá. Discutimos sobre a conveniencia de adoptalo: os seus argumentos en contra eran razoables, lóxicos... pero eu cada vez estaba máis triste. Ainda que fai un frío que pela, dende entón asomo cada par de horas á porta da casa a ver se o vexo pola rúa. Sempre gostei dos animais, dende pequena. Agora, sen embargo, pensaba que tiña claro que non quería ter un. E sigo estando certa de que non vou ir mercar un. Pero se volta a aparecer este pola porta, non sei o que faría. Poida que sexa a idade, que anda o reloxio biolóxico en alerta fucsia, ou quén sabe qué. Pero ainda non sei se prefiro que volte ou que non.

Dieta

2005-12-17T19:45:00.000+01:00

Estamos nunha tempada moi perigosa: hai dous anos o Radical tivo a ocurrencia de facer unha análise de sangue xusto o día despois da comida de nadal do traballo e o nivel de triglicéridos foi tan incrible que ao médico case lle da un pasmo. Falso positivo... pero ainda así. O xantar de Nadal do meu traballo foi onte e isto da Extrema e Dura e tremendo: non hai apenas variación, case sempre solomillo ibérico, ou secreto ibérico (deliciosos ambos). De primeiro, difícil é que non haxa un mix de chourizo, xamón, lomo e queixo. E todos sabemos cómo rematamos estes días: con duas centas mil xuntanzas deste tipo, máis o menos informais. Ás veces dan unha opción de peixe tamén (sempre, sempre, sempre é dorada), pero ¿quén vai aturar a tentación desta carne de porco que hai aquí para comer unha insípida dorada de pisci? Comentabamos o outro día que o picoteo fóra da casa era moito máis sano na Galiza: nós case sempre tiramos polos mexilóns, os chipiróns, o polbo e, como única infracción colesterólica, un pouco de xamón asado. Para compensar, hoxe tocou na casa peixe espada grellado con patacas e verduras asadas no micro. E mañán outra vez peixe, pero esta vez con pasta. Máis que nada, como preparación para a semana que ven: o xefe novo ten ganas de cachondeo e xa nos liou para unha caldereta o martes. Toca desintoxicarse entre medias.

Si señora...

2005-12-15T22:12:00.000+01:00

Hoxe, ao comprobar as visitas do meu blog case caio da cadeira: case o triple do habitual. Abraiada, entrei a comprobar de ónde viña tanta circulación... Foi doado seguir a pista: moitísimas viñan do blog de Todonada, pois onte á súa autora deulle por citar o meu post. Ningunha dúbida sobre que é unha auténtica creadora de tendencias. Pola parte que me toca, agradezollo, María. Por certo... canta xente da Xunta le o seu blog.

Se eu dera premios de fin de ano...

2005-12-14T18:31:00.000+01:00

O premio ao mellor post nun blog estaba adxudicado xa sen dúbida ningunha. O responsable do blog O ollo da vaca sería o gañador absolutísimo por esta mensaxe... Compartiría o premio cos dos comentarios, que son absolutamente xeniais tamén.

E ainda máis...

2005-12-14T01:47:00.000+01:00

Engado duás novas ligazóns, Cenicienta Proletaria, porque a primeira vez que caín polo seu blog conseguiu emocionarme coa súa mensaxe e Alfaias, porque hai moito que o leo con gusto clicando a través dos blogs de outros.

Cousas do Sul: capillitas

2005-12-14T01:24:00.000+01:00

Vivín unha tempada en Cai, e alí coñecín (de lonxe) unha caste de xente coa que non tivera relación antes: os capillitas. Coñezo en Galicia xente relixiosa, tanto dos da guitarrita, como dos beatos meapilas, pero non creo que polo norte haxa cousa igual. Os capillitas do Sul estanche toliños pola Semana Santa e levan a súa devoción ao extremo de pasar horas falando de cómo érgueron a Virxe de non-sei-cantos no ano 1998 ou emocionarse porque esta Semana Santa a súa confradía estrea manto novo para a imaxe procesional. Curiosamente, dende hai un mes máis ou menos, temos xefe novo, sevillano para máis señas. Dende o primeiro día, unha das miñas compañeiras, que tamén tivo estancia andaluza pronosticou: "este tiene pinta de capillita". Efectivamente, ao ser debidamente sonsacado confesou que procesionaba co Cristo de non-sei-onde e máis era confrade de una das once mil virxes. Parecía devoto o rapaz... Onte comentou que era agnóstico. ¿Un agnóstico pasando horas nunha igrexa por diversión?

Cousas do sul...

Anonimato, at last

2005-12-13T00:55:00.000+01:00

Naqueles tempos antes da minienfermidade andei a meterlles o medo no corpo con que ía falar do anonimato. Pois ben, os tempos son chegados así que imos aló. Comentan algúns popes dende os seus púlpitos de papel de xornal que isto dos blogs ven sendo unha especie de refuxio de difamadores agachados nesa agora parece que tremenda palabra: ANONIMATO.

Non creo que Fernán Vello sexa tan duro co descoñecido autor do Lazarillo de Tormes, pero, claro, ese non ten a máis mínima posibilidade de comentar os seus libros, todo hai que dicilo.

Por suposto, haberá xente que se agoche no anonimato para por verde ao próximo, moi probablemente dicindo cousas que non diría se as tivera que asinar ou mesmo se se botara á cara ao seu interlocutor. Pero eses casos contados, que máis ben adoitan a darse nos comentarios que no propio texto dos blogs, e que tenden a aparecer sobre todo nos blogs de "famosos", non parecen razón dabondo para falar de "un sospeitoso anonimato que di moito da psicoloxía persoal dos expositores e debatentes".

Quizáis o sospeitoso anonimato sexa menos sospeitoso se un se para a pensar un par de segundos: non todos os que escribimos blogs vivimos de escribir. Para un xornalista, para un escritor, ter un blog pode ser un punto extra no curriculum. Para outras profesións é indiferente. Para outras poucas pode ser realmente incómodo.

Por outra banda, ás veces o concepto do anonimato é esvaradizo: case ningún dos que seguides este blog sabedes o meu nome, pero tampouco engadiría nada a este blog sabelo. Nese aspecto, é un blog anónimo. Mais este blog o len meus pais, meu irmán e o meu Radical. Non sei canto lle importa ao Sr. Fernán Vello o que pensan os seus lectores do que el escribe, supoño que moito... Pero eu non podo pensar en opinións que me importen máis que as desas persoas que sí saben cómo me chamo, onde vivo e de quén veño sendo.

Control mental

2005-12-11T13:27:00.000+01:00

Tiña pensado escribir sobre o anonimato e tal, pero como o de enriba tomou o control da miña vida, vai ser mellor deixalo para outro momento.

En Portugal, tamén

2005-12-08T19:01:00.000+01:00

O martes polo serán andabamos atravesando Portugal e, coma moitas veces, sintonizamos Antena3. Sempre poñen boa música e eu xa estaba un pouco cansa da selección de cedés que fixera o Radical para esta viaxe (que o saibas, Radi, non gostei nada nada nada). Ao pasarmos á beira de Torres Novas comezou un programa adicado aos blogs. Hai un tempo comentei que vira nunha viaxe a Lisboa o aparente éxito dun libro feito sobre un blog; pois ben, agora vense de publicar outro: Leituras de Casa de Banho, a partires do Blogdobidé. O propio Nuno Gervasio reproduce parte da conversa que tiveron. Despois, recibían chamadas de xente que leía e/ou escribía blogs e mesmo os locutores tamén axexaban no blog do que chamaba. Chamoume a atención a última chamada que chegou xa cando andabamos subindo a costa de Castelo de Vide: fixo dúas preguntas e unha elas foi sobre un tema moi tratado (e discutido ) no blogomillo: o anonimato e suposta facilidade que da para a difamación. Outro día falarei diso...

Farinha

2005-12-07T20:02:00.000+01:00

Pasamos a mini-ponte en Galiza, case todo o tempo na Ría, que anda abraiada polos sucesos da fin de semana. Curiosamente, xusto o día anterior o Fiscal Antidroga andaba por Vilagarcía falando de mafias e cómo atallalas. Coma sempre nestes casos, na conversa cos amigos, había alguén que negaba a existencia de tales mafias-mafias e falaba de ansias de protagonismo (que non é descartable que existan, claro). Ben, o certo é que sicarios, torturas, asesinatos, desaparecidos e axustes de contas parecen ser nos últimos tempos bastante habituais pola Ría... O que se escoita pola rúa en Cambados son comentarios como "son cousas deles", "xa saben no que se meten" e similares. A especie de complicidade social que había hai anos, desapareceu hai xa tempo. Coincido bastante, pero o certo é que cando hai un tiroteo nun pub, no medio da rúa, cando hai tal cantidade de xente co cerebro tan comido pola farinha que se convertiron en bombas andantes, a cousa empeza a asustar. Cando lemos que buscan a tres sicarios portugueses e dous de Cambados (e non eses socorridos colombianos ou rumanos) é difícil non pensar que xa está aquí, que quizáis xa non toca dicir que "sicilianización" sexa un termo esaxerado (un pouco largo sí que é...).

Falando doutro tema, non estaría mal que un (unha neste caso) xornalista que escribe sobre xuices coñecese a diferencia entre un Xuíz de Primeira Instancia e un Xuíz de Instrucción...

Premio Cervantes para Pitol...

2005-12-01T19:02:00.000+01:00

A miña rendida admiración para este escritor. Linlle hai tempo o Tríptico de Carnaval. Non gostei moito de ningunha das tres novelas, pero, ainda así, enfeitizoume. Moi probablemente, non tiña lido a ninguén que escribise coma él... unha precisión, unha beleza na dicción e, pese a notarse traballada a lingua, unha falta absoluta de pedantería. Un fragmento escollido ao chou:

"Aquel edificio de muros gangrenados, el Minerva, no era ni la sombra del que había conocido. Le faltaba pintura, carecía de dignidad; su excentricidad se mezclaba con la miseria, categorías que juntas jamás funcionan bien. Algunas partes le recordaban más una vivienda popular colectiva que los recintos originalmente construidos para inquilinos elegantes. Aún así, no se le podía negar su encanto."

Mala herba...

2005-12-01T18:58:00.000+01:00

Só espero que non lles rompera o dedo moumiño, non vaia a ser que non poidan erguelo para tomar o té como fai a xente fina...

Nadal, tempo de liortas (I)

2005-11-30T01:08:00.000+01:00

De todos é sabido que no Nadal aumentan as separacións matrimoniais, as discusións familiares e un sinfín de malos rollos que xurden mentres andamos tan ocupados en ser bos e afectuosos. Por iso, canta, oh Musa, a cólera que no undécimo mes do ano desataron os tenebrosos invasores no noso traballo, a conta da organización do xantar de Nadal...

Herba Moura

2005-11-28T23:37:00.000+01:00

Rematei hoxe Herba Moura, o Premio Xerais deste ano. Nun principio, tiven a impresión de que non ía gostar, parecíame un estilo solemne, con excesivas reviravoltas... Mais un pouco máis entrada en páxinas, decateime de que o rexistro ía ligado ao personaxe que ocupa case totalmente o primeiro tercio da obra: a raíña Cristina de Suecia. Pouco a pouco, vaise alixerando o rexistro para axeitar o envoltorio ao realismo máxico á galega que parece invadir a obra na súa parte final. Gostei da mestura, que me pareceu xustificada polo texto. Tamén do tema, ainda que parte "sueca" foi a que menos impresión me fixo, quizáis por culpa de Greta Garbo, claro... Vaia, que o recomendo.

Anticipando...

2005-11-28T00:17:00.000+01:00

Din que moitas veces tes morriña do que estás a piques de deixar... Hoxe mesmo, paseando polo parque do río, camiño da Biblioteca, comentabamos o Radical e máis eu que iamos botar en falta ese parque. O certo é que o máis que probable traslado chega nun momento no que estaba aquí bastante a gusto. Nada que ver de cando cambiei a outra vez, que só tiña alivio no corpo. Marcharei daquí con ilusión polas novas perspectivas que ofrece Extremacity, pero de seguro que tamén haberá un pouquiño de morriña. Tampouco creo que sexa nada malo ese sentimento, ao contrario, marcho por convencimento de que todo vai ir mellor alí, pero sabendo que esta etapa estivo moi ben. Hai un par de días, fun tirar unhas fotos dun dos meus lugares favoritos, para que non me esqueza e me dean ganas de voltar de cando en vez.

¡Vaia empanada!

2005-11-26T15:26:00.000+01:00

Eu non sei se será cousa de que traballen tantas horas coma o pobre Miras Fole, ou se ese día tiveron unha cata e degustación do Capítulo Borrachísimo do Albariño, pero o certo e que aos de "REDACCIÓN CAMBADOS" do Diario de Arousa debeulles pasar algo gordo para ser quén de publicar na súa edición dixital un párrafo coma este:

El alcalde de Cambados, José Manuel Cores Tourís, ante la petición de diálogo por parte del Bloque para solventar el conflicto con la Consellería de Medio Rural, después de la anulación de 13 obras en las parroquias, reta a los nacionalistas a que convenzan á Xunta de que cumpra os seus compromisos e leve a cabo os traballos comprometidos no convenio, que foi eliminado de forma unilateral .

Todo o resto da noticia segue nesa especie de "bilingüismo peneque", así que non me resisto a poñer a ligazón, para que vexades que non esaxero.

Parecidos

2005-11-25T10:40:00.000+01:00

Estes días apenas paso polo traballo porque estou a facer un curso deses que organiza o meu propio empleador e que, por tanto, se imparten en horario laboral. A materia non é que me chistara moito, pero os puntos Maggi que reparten veñenlle de perlas a unha aspirante a trepa coma min, máxime tendo en conta que este cursiño de 35 horas puntúa algo así como a cuarta parte do que puntúa a licenciatura universitaria que estou a facer... Estes cursos adoitan a ter un profesorado vergoñento: rara vez preparan a materia e cando o fan, danlle un enfoque tan sumamente teórico que dan ganas de dicirlle que che pasen o material impreso, que xa o lerás na casa.

Esta vez foi diferente, o profe non nos saiu foleiro. Estanos a ensinar cousas e mesmo se preocupa de cambiar de tercio cada certo tempo para que non se faga pesado. Además, ten paciencia cos máis torpes do lugar. O malo e que ten un notable parecido con un Pepe Blanco máis novo e iso desconcentra moooito.

E agora marcho para o curso, que acabo de esgotar as 3 horas que podía faltar en toda a semana...

Que siga a medrar

2005-11-24T00:22:00.000+01:00

O blogomillo non deixa de medrar. Engado dúas ligazóns: unha dun blog bastante recente, outra dun que xa leva un tempo, pero que non tiña localizado.

Siberia

2005-11-23T20:20:00.000+01:00

O outro día falaronme dunha irlandesa que rematou, por azares da vida, cunha beca para aprender español/ensinar inglés nunha viliña da Siberia extremeña. Ao principio andaba desperada, e non é de extrañar... Despois comezou a facer amizades e acabou ligando co máis bruto da vila (ben é certo que con bastante probabilidade era case o único solteiro no seu rango de idade). As amigas inquiriron con tacto sobre a relación e a irlandesa deulles unha resposta sorprendente: non sabía se o rapaz era ou non bruto, porque cando falaba con alguén es español, salvo que fose descaradamente groseiro, apenas percibía se lle simpatizaba ou non, non era capaz de facerse impresións da xente coa que se relacionaba. Fíxome pensar a historia e sí que sinto algo similar cando falo con alguén en inglés. É máis, cando cheguei a vivir a Cádiz, durante os primeiros tempos, tampouco sabía facerme unha idea da xente: culturas distintas, case antagónicas. E tamén me decataba de que eles tampouco me entendían a min. Parece que as linguas teñen agochados certos matices que non sempre dominamos nin percibimos sequera.

Ai, Portugal

2005-11-22T01:10:00.000+01:00

Dicíamos onte (ou algo así), que coméramos en Portugal. O sitio tiña as vistas que podedes apreciar na foto: Marvâo entre néboas, branco e cercado no cumio do monte. Hai un efecto óptico ben peculiar: cando un ve por primeira vez Marvâo, ao saír dunha curva e vindo de Cáceres, aprecianse ben as casas brancas e a muralla. Ao achegarse, deixan de verse as casas e só se ve a muralla, parecera case que imaxinaramos antes a vila que agora non vemos.
Ademáis diso, no restaurante servían unhas racións para xantar daquelas de antes: inmensas.

2005-11-17T23:59:00.000+01:00

A golpe de luns e aproveitando que o martes non curraba, marcho a facerlle unha visita de pernocta ao Radical, case un bis a bis, pero, por sorte, algo máis longo. Xantamos coas súas compañeiras de Profeslandia nun restaurante portugués. Falan da Lei Orgánica de Educación. Non lles gusta moito, ainda que por motivos bastante diferentes aos dos outros. Tamén comentan o programa de "calidade" que a Junta anda a espallar polos institutos e sacan peito: o seu instituto foi o curso pasado o de mellores resultados en selectividade de toda Extrema e Dura... e non é dos que levan programa de calidade. Non parece, pois, que o programa sexa moi decisivo, á fin. Sempre me choca as diferencias, non só na conversa, senon tamén na miña actitude na conversa, cando entro nese mundo de Profeslandia (cómpre dicir que Profeslandia non é un lugar concreto, senon... un ambiente). Xa imaxinarán os lectores deste blog que, habitualmente, non calo nin debaixo da auga. Mais en Profeslandia case sempre escoito ou, como moito, pregunto. As conversas son intelixibles, non se fan pesadas, pero sempre teño moito que aprender sobre o que contan.

Tralo xantar, marchamos o Radical e máis eu de visita turística portuguesa, pero iso xa é outra historia.

Terapias da libertade...

2005-11-12T20:57:00.000+01:00

O meu traballo toca ben de cerca co asunto da violencia de xénero, maltrato hacia a muller, violencia doméstica ou como se lle queira chamar... Vexo que algúns políticos propugnan como solución (supoño que entre outras posibles) o estabelecemento de axudas económicas para estes casos. Seguramente, non estean de máis... Pero non din ainda con ningún caso real no que, tras dar o paso de denunciar, ela volvese atrás por falta de solvencia económica... Mesmo ao contrario: unha boa parte dos maltratadores son á súa vez toxicómanos ou alcohólicos e supoñen unha carga económica para a familia. Volvense atrás porque os botan en falta... a algunhas lles da vergoña expresalo así e din que "os perdoaron". Eles son adictos a ese mix tan divino de heroína e cocaína, que parece que é o que agora consume todo quisqui. Elas son adictos a eles. Quizáis a única solución para moitos casos sexan centros de desintoxicación para ambolos dous.

(Pois sí que me puxen intensa hoxe: como di unha compañeira do gremio, temos un traballo de "demasiado realismo".)

¡Como o pasamos!

2005-11-10T20:43:00.000+01:00

Na Ponte dos Defuntos fixemos unha escapada á Lombardía, Bérgamo-Lago de Como-Milán. Eramos catro e voltamos os catro engailados co lago. Foi unha gozada bordear unha parte da beira do lago no carro que alugamos e ver toda esa marabilla de paisaxe. Tamén foi unha marabilla que houbera un voluntario para conducir, sen protestar nin nada. O certo é que os ricos non che son nada parvos... non me extraña que tantos deles elixiran o lago para botar uns días. A foto foi sacada desde o coche, case ao azar.

Entre o agropop e a invención literaria

2005-11-09T20:08:00.000+01:00

Rin moito con este descubrimento de blog, e especialmente con este post que nos amosa cómo aforrar uns euriños no depósito do combustible dos nosos carros, a medio camiño entre os inventos do TBO e a creación literaria.

Agora mesmo estou a preguntarme se meu irmán o probaría co seu novo carro. Algo me di que vai ser que non...

Tardíamente, Le Carre

2005-11-08T23:05:00.000+01:00

Miña cuñada bromeaba o outro día con meu irmán sobre as supostas "vocacións tardías" del... Será cousa xenética, pois eu teño una devoción máis que vocación tardía por Le Carre. Disfruto cos seus espías de medio pelo, xoguetes nas mans dos poderosos. Animada por isto e porque gostara de Cidade de Deus, a peli que nos deu a coñecer a Fernando Meirelles, fun ao cinema a ver "El jardinero fiel", baseada na novela do mesmo título. Hai tanta xente que fai boas críticas cinematográficas que me vou limitar a decir que gostei, que o destino que agarda a aqueles que tratan de loitar contra tantos abusos que teñen lugar no ¿Cuarto? Mundo me fixo pensar en Chico Mendes e súa morte anunciada a mans daqueles aos que amolaba a súa defensa da selva... Cambiamos Brasil por Africa e os recursos naturais polas menciñas e o barata que custa unha vida por aqueles lugares e o símil está probado.

Vaian vela... e se lles apetece, boten unha ollada a web, que é ben linda e ten unha música moi chula tamén.

Por terras de Galiza.

2005-10-28T19:15:00.000+02:00

Boto uns días acompañando a unha persoa da familia nun marabilloso hotel a gastos pagos do SERGAS e iso fai que lea a edición en papel da Voz (desde o verán que non cheiraba un xornal galego en papel). Na contracapa quedo encantada de ver unha entrevista que un foreiro recentemente engadido ás miñas ligazóns lle fai a unha rapaza camioneira. Leo cun sorriso cada vez máis amplo, porque o que a rapaza conta de seu pai me recorda o que sempre me inculcou o meu: podo facer calquera cousa que poida facer outro, só fai é preciso que queira facela e me prepare para iso... Dicía a conductora do camión que cando lle preguntaba ao pai se había de ser quén de sacar o camión por un lugar estreito, él contestaballe que claro, se outros podían, ela tamén.

Recordo cando fun a vivir a Cádiz. Nunca fixera un viaxe de máis de 200 kms. conducindo soa. Miña nai preguntou se non sería moito os 1000 kms. Meu pai dixo que non: que eu tiña carnet e podía facelo igual que calquera. E sempre así.

Cando vexo ás veces a mulleres da miña idade criadas na inseguranza en sí mesmas, ainda agradezo máis a meus pais á confianza que sempre puxeron en min...

Luis e Pedro

2005-10-19T22:18:00.000+02:00

O Gabinete de Iniciativas Transfronterizas da Junta organiza uns encontros con Portugal, e ao abeiro destas xornadas actuaron onte no Palacio de Congresos de Mérida Luis Pastor e Pedro Guerra. Por unha vez, conseguimos enterarnos de algo antes de que pase e alí fomos. A convocatoria foi afortunada : o próximo disco de Luis Pastor será de poemas de Saramago, e a súa relación con Portugal é intensa tendo colaborado con José Afonso en diversas ocasións.

O concerto familiar (Luis e Pedro son cuñados) foi lindo. Algunhas en portugués de Luis e a súa dona, outras en castelán, Pedro Guerra en portugués e despois varias os dous xuntos. Saimos contentos.

Para esta fin de semana, hai un curso interesantísimo e ademáis gratuito de dúas xornadas sobre os incendios forestais, con participantes de ambolos dous países. Mágoa non poder ir...

Vellos rebeldes

2005-10-18T01:04:00.000+02:00

Hai algún tempo asociaba sempre a palabra "rebelde" coas primeiras (ou segundas) idades da vida: a típica imaxe do mozo ou moza rebelde, herdada de pelis coma a de Nicholas Ray que deixou xeado no tempo a Jimmy Dean ou a de Coppola, con todos eses rapazolos que logo chegaron a ser tan ricos e, según algúns/algunhas, tan guapos (Tom Cruise, Matt Dillon, Rob Lowe...).

Parece que no mundo literario español os rebeldes xa non van cumplir os setenta. Despois da tarascada que comentabamos o outro día de Caballero Bonald, Marsé monta o cirio no Planeta (¡co ben que deben pagar!), premio que él mesmo gañou, ainda que fora na casi-prehistoria, con aquela novela de título que parecía inspirado polo contemporáneo destape. Monta o cirio e logo demite... Fixo ben: se o fixera despois de todo o paripé planetario, non se ía enterar ninguén. E se o fixera antes non aceptando formar parte do xurado, ninguén falaría do conto pola tele, todo o máis nos suplementos literarios.

Menos mal que agora a xente vive moitos anos e temos a eses enfants terribles para que dean un pouco de caña.

Brother...

2005-10-16T23:11:00.000+02:00

Todos temos un momento malo, dun día malo ou tamén un momento malo nun día que ata entón era bo. Despois moemos e remoemos pensando qué nos puido pasar, por qué nos pasou, por qué a nós ou qué podiamos ter feito para evitalo... As respostas son, básicamente, que somos humanos, que ás veces fallamos, que a todo o mundo lle pasan cousas e non, NON PODÍAS FACER NADA PARA EVITALO.

Así que vai ser mellor que te vaias animando, porque senon vou ter que coller o coche e ir darche unha morea de bicos... e xa sabes que iso vaite facer sentir moi incómodo.

Unha aperta, meu.

Vivir nun penedo

2005-10-10T01:09:00.000+02:00

O sábado estivemos nunha vila abraiante: no pico dun monte, cun castelo no cumio e cuns grandísimos penedos por todas partes. Nalgúns casos, aproveitaron os buratos entre penedos para meter casas entre eles, noutros, o propio penedo facía de parede para unha casa...

Monsanto, non moi lonxe da fronteira de Monfortinho, bo lugar para unha escapada. Os prezos, de antes do euro... cobraronnos menos de 4 euros por catro refrescos nunha terraza. E iso que tiveron que subilos ata alí e non hai moitas rúas que admitan carros.

En fin, moi recomendable

Hai linguas e linguas...

2005-10-07T20:47:00.000+02:00

Ensinaronnos funagalo, que é a lingua que empregan na mina para dar ordes. É unha lingua estrana. Os zulús rin cando a escoitan, porque ten moitas palabras en zulú, pero non é zulú. É unha boa lingua para dicirlle á xente o que ten que facer. Ten moitas palabras para dicir "puxar", "coller", "empurrar", "levar", "cargar" e ningunha para "amor" ou "felicidade", ou para o son que fan os paxaros pola mañanciña.
Escribiuno Alexander McCall Smith e a torpe traducción é miña.

Hong Kong

2005-10-02T21:10:00.000+02:00

Aproveitando o peche xeral este que os non-sei-que-cocos organizaron na nosa casa, remato "El puerto de los aromas" de John Lanchester, que me regalaron no meu aniversario, aproveitando a miña vea asiática do momento.
Sorprendentemente mal traducida. E sorpréndeme porque Anagrama adoita a coidar algo máis estas cousas. Non lin a versión en inglés... pero non hai que facelo para saber que, cando alguén recupera o sentido despois dun desmaio, non "vuelve", senon que "vuelve en sí". Entretida, ainda que boto en falta algo máis de cidade nunha novela que leva o título da propia cidade (Hong Kong significa precisamente "porto dos aromas"). Interesante a nítida distinción da sociedade dos blancos e dos chinos, separadas por algo máis que prexuizos racistas.
Hai uns días vin nunha librería de aquí outra novela de tema asiático... e supoño que cairá un día destes. Se alguén ten outra recomendación...

Cabaleiro Caballero Bonald

2005-10-02T00:18:00.000+02:00

A Caballero Bonald tocoulle o dubidoso gusto de ser presidente do xurado no Premio Ciudad de Torrevieja. Resulta que lle deron o premio a César Vidal, ese hombre... Parece que o tipo, ademáis de ter tempo para soltar lixo pola boca en tertulias varias, polo teclado en artigos varios e escribir best-sellers de pseudohistoria que mete medo pensar quén os merca, agora adicase á ficción. Pois vaia.
Caballero Bonald (a quen lle lin En la casa del padre na miña época gaditana), calificou, na rolda de prensa do premio, a esta novela coma "ideológicamente detestable" e engadiu que lle recordaba a "una pedagogía del franquismo", tendo diante de sí ao propio autor... Iso é ter narices (ou idade). E mesmo ten cara de D.Quijote...

Enfermeira

2005-10-01T00:04:00.000+02:00

Un amable comentarista habitual deste blog preguntaba por qué non escribo... Non sei, non teño ganas. Resulta que o meu Radical está malo, leva case dúas semanas enfermo e mesmo unha semana de baixa laboral. Así que estou de enfermeira, pero non coma a da foto (por desgraza), senon das outras, das que preparan zumes de laranxa, idean menús para persoas que apenas teñen sentido do gusto, vixian que o enfermo tome a medicación e tentan que se abrigue con 30 graos no exterior (cousa difícil).

Supoño que o do Radical non é nada serio, non debería selo, ainda que está resultando moi pesado para él. O malo é que chove sobre mollado, e ven a encher aínda máis o vaso das enfermidades familiares que nos últimos tempos abondan de máis tanto na familia propia coma na política.

E estou un pouco desanimada, para qué negalo...

Moitas grazas, acedre, por preguntar. Déchesme unha alegría.

Estou feita una rapariga

2005-09-13T23:42:00.000+02:00

Cando era nena, pasaba moitas vacacións e fins de semana na casa de meus avós, alá ao carón do Miño. Con esa época van asociados dous motivos principais: a miña amiga Mari e a bicicleta. Era "o" xoguete cando estaba alí: con 5 ou 6 anos, andaba pola finca, despois ía ata a casa de Mari ou ao campo de futbol, máis tarde íamos a tódolos sitios na bici.

Hoxe tiven que traballar pola tarde e, cando voltaba á casa, sentín un desexo imperioso de montar na bici. Saqueina do garaxe, inflei as rodas, limpeille o pó e alá fun a dar unha volta á mazá. Tódolos nenos da urbanización andabamos na bici, ainda que eu lles adiantaba a todos (agora teño 12 velocidades e as pernas máis longas). Foron quince ou vinte minutos pero nese tempo percorrín case case vinte anos...

Escoita, Robinho...

2005-09-11T17:05:00.000+02:00

Non o tomes a mal, pero... as bicicletas, sonche para o verán. Xa ves o que pasou onte, que fixemos festa.

C'est moi

2005-09-11T16:21:00.000+02:00

Encantada.

¿Saqueos? Non, alí, non

2005-09-08T20:13:00.000+02:00

Mentres en Nova Orleans a xente divide o seu tempo mercando armas para defenderse doutra xente que tamén as mercara para o mesmo e saquear todo o que atopa para non ter que deixar de tomar esas augas balneáricas que lles xurdiron na city coma por arte de maxia, aquí colgo unha foto do enimigo.

Tomada en Trinidad, dez días despois do paso do furacán Dennis, que deixou 16 mortos nesta cidade e numerosos desperfectos. Cando nós estivemos alí, había bastantes problemas: desperfectos en moitas casas, cortes de electricidade de moitas horas ao día (moito máis longos do normal en Cuba, máis o cabreo engadido da xente porque Fidel rexeitara a axuda internacional que lle ofreceran. Ainda así, a xente seguía a ser amable, ainda que non levaran zapatos... En canto ao saqueo, nin siquera trataron de saquearnos moito a nós e os prezos das artesanías eran a metade dos da Habana.

Iso sí, montaron un par de protestas contra o réxime. Non creo que lles serviran de nada, pero iso é outro conto.

Barbarism begins at home

2005-09-07T23:35:00.000+02:00

Na miña casa sempre nos educaron no respecto aos vellos. Unha mala contestación a miña avoa era moito máis castigada por miña nai que se lla deramos a ela mesma. O mesmo ocorría con calquera outra persoa do que hoxe chaman "3ª idade", fose ou non da familia. Así que me vai custar escribir isto, pero non podo evitalo, de verdade que non.

Mrs. Bush senior, aquela que a bobería americana consideraba unha doce avoiña acaba de mostrar a pijerío clasista que lle burda por cada poro do seu corpo. Conta o NY Times que esta harpía dixo que coma os refuxiados de Nova Orleans eran xa desfavorecidos, agora en realidade lles ía moi ben alí en Texas. Debe de ser que a parte de debaixo das pontes de Texas é máis confortable que as de Nova Orleans, e que a comida deshidratada que lles dan é moito máis saa que o que traían tódolos días do McDonalds, vai ser iso... Engado unha ligazón coa noticia en castelán.

En fin, xa o dicía a canción dos Smiths: a barbarie comeza na casa... George W. Bush, non é culpa túa, é cousa da xenética.

Habilidades

2005-09-06T00:54:00.000+02:00

O que pode chegar a facer un thai cunha sandía. Claro que se pensamos o que chegan a facer elas coas pelotas de ping pong, non é para tanto. Non o intenten na casa, sería unha mágoa estragar unha sandía... ou, se imos ao caso, algunha outra cousa.

(Ía poñer unha ligazón co do ping pong show, pero mellor que non, que non teño ganas de que esto se me encha de buscadores de semiponogr*afia asiática...)

Soños

2005-09-03T22:07:00.000+02:00

Por fin atopei algo que ilustra esa Asia que bule polos meus soños nos últimos tempos. (Estou en terapia postvacacional... ou algo así).

Ai, Quin, Quin...

2005-09-01T18:59:00.000+02:00

Imos a comezar polo bo, Quin. Caesme ben. Por iso, vou cambiar o xeito de gruñir por algo que non me gusta, que sempre o fago en terceira persoa e emprego unha segunda moito máis ¿cálida? E máis, se tivese dereito a votar nas eleccións de xuño, probablemente tería votado á vosa lista de Pontevedra.

Pero... pase que non saibas do asunto da violencia de xénero máis que de pasaaada: á fin, ninguén é perito en todo. Pase que empregues ese asunto para quedar de guai (non eres o primeiro nin serás o último). Pase que ofrezas unha medida de asistencia social que xa estaba contemplada por outras leis.

O que non acepto, o que non considero propio de ti, e que non soportes que alguén que está máis informado che corrixa cando metes a pata. Que non o soportes ata tal punto que non respostes por ti mesmo, que te escudes en Aymerich, hala, veña, tódolos rapaces a darse de hostias por Quin... Iso non está ben. ¿Vas comezar xa a deixar de escoitar, Quin? Pois sí que che deu por aí ben cedo.

Por certo e sin que veña ao caso non creo que o problema da violencia contra a muller no ámbito familiar se solucione así, pero iso é só unha opinión...

Veña, para que vexas que che teño lei, colgo unha foto á beira dun ordenador, igual que estou eu agora.

Aos nenos tamén lles gusta o teatro

2005-09-01T00:18:00.000+02:00

Leo últimamente no blog do escritor Francisco Castro, que existe preocupación sobre o que len os rapaces, se len ou non, cómo achegalos a algo que non sexa TV ou vídeoxogos, etc. Lembrei iso no teatro, na obra da que falo na mensaxe de abaixo. Resultou que xusto diante de nós había dúas parellas con tres nenos. Dous eran pequenos, andarían sobre os sete anos, e outro debía ter dez ou once. Os pequenos quedaron case durmidos: a obra comezaba ás once. O maior, non. Durante a representación, preguntou un par de cousas polo baixo á súa nai sobre alusións que facía o texto. Ao saír, gustoume ver que tiña ganas de comentar á obra cos pais, dicía que lle gustara moito, víaselle ilusionado...

O galiñeiro

2005-08-30T23:56:00.000+02:00

Hai uns días fomos ao Festival á representación de Rómulo el Grande. Un pouco ao chou, a verdade sexa dita: era a última obra en representación e nos daba mágoa non ter ido a ningunha das anteriores que, a priori, nos parecían máis interesantes. Non era o tipo de obra que buscamos no Festival: levamos poucas edicións e sempre nos tiran os clasicazos: Antígona, Edipo e similares. A ser posible, coa menor cantidade de "frivolités" posible.

Rómulo é un texto moderno, do século XX, unha refabulación da caída do Imperio, con moitísimas licencias históricas e cronolóxicas. Ainda así, ou por iso mesmo, moi interesante e divertida.

Andiven a procurar información sobre o autor, Friedrich Durrematt. Sorpresivamente, foi tamén autor de novela policiaca. Supoño que iso me levará a novas procuras...

Galegos no mundo (II)

2005-08-29T23:59:00.000+02:00

Ando a recopilar información sobre destinos en Asia e nun foro de viaxes sobre Thailandia atopei un personaxe moi, moi curioso: un galego residente en Bangkok, que axuda a todo o que lle pregunta sobre visitas, viaxes, restaurantes e situación dos hoteis de Bangkok. Mesmo acode ás veces ao aeroporto a recibir aos foreros para saudalos. Todo sen ningún ánimo de lucro, probablemente movido polos desexos de falar algo que non sexa thai...
Ten un blog que pode ser interesante para aqueles que queirades coñecer datos sobre Bangkok. Ao final vai ser certo iso de que hai galegos na lúa.

Galegos no mundo

2005-08-24T00:51:00.000+02:00

Sen ánimo de parecer un programa deses da Tevegá, imos falar desa xente que anda por aí polo mundo. Este ano temos na miña familia unha alegría moi especial, porque viñeron meus tíos de Brasil, Carminha e Manolo. Adoitan a vir cada 5 anos ou por aí e esta vez temos a sorte de que quedan con meus pais boa parte do tempo. Mañá pola noite, con un pouco de sorte e se se porta ben a autopista portuguesa e non se corta por incendio ou similar, espero cear con eles. Marcharon para alá hai corenta e pico anos. A primeira vez que viñeron eu era moi pequena, pero lembro moi ben aquel verán, con tíos novos e primos novos (unha mágoa que foran máis vellos ca min). Non pensan en volver, a súa vida está alá. Pero sempre din que teñen aquí un anaco de corazón tamén: irmáns, sobriños, sobriños-netos... E iso lles falta en Brasil.

Por sorte, teñen alá unha boa vida, todos eles. Espero visitalos algún día alí. Polo de agora, trataremos que se sintan a gusto e queden con ganas de voltar en un par de anos.

Che, qué bodorrio...

2005-08-21T21:26:00.000+02:00

Xa dicía hai uns días que seguro que irían saíndo cousas soltas das vacacións neste caderno. Hoxe colgo unha foto que sacamos en Santa Clara, no mausoleo de Ernesto Guevara, o Che. A estatua en sí xa é un pouco peculiar: o Che sae cun brazo escaiolado, pois así o levaba na cidade na que se lle deu un xiro a favor dos "barbudos" á campaña da Revolución.

Na foto vese debaixo a unha parella de noivos que andan a sacar as fotos da voda na estatua... Ao rematar, deixaron ás flores ao pé do mausoleo, ainda que previamente as revisou o poli que andaba vixiando, non fora a ser que levaran algún presente dentro.

O mellor foi cando chegamos xusto a parte de cima do monumento: do outro lado andaban nunha entrega de despachos militares ou algo así: soldadiños cubanos facendo o paso da oca e recollendo o seu diploma, ¡¡¡¡¡¡con música de fondo de Silvio Rodríguez!!!!!! Pero nin siquera interpretada por banda militar ou similar: o disco puro e duro, con Silvio cantando e tal. Botamos unhas risas, imaxinando aos de Figueirido desfilando con Serrat de fondo.

Todos temos un pasado

2005-08-19T21:07:00.000+02:00

Reviso hoxe as hemerotecas para comprobar que non nos trabucamos onte. No descanso do partido do Celta que daban pola TVG internacional incrustaron, en lugar de publicidade, un documental sobre a arquitectura de Ponte Caldelas. Era de 2003. O documental, producido pola propia TVG, era íntegramente en galego. Bueno. Case íntegramente. Había algunhas intervencións de xente, comentarios, opinións de expert@s. E unha foi en castelán.

Chamábase Teresa Táboas, era arquitecta. O Radical dixo con sorna que ao mellor se decatara de que era do Bloque cando a nomeraron conselleira...

Comprobei hoxe que era esa mesma Teresa Táboas, sí...

A procura de noticias na rede tamén me fixo pensar noutra cousa: ¿por qué ás mulleres sempre lles preguntan pola roupa, teñan a profisión que teñan...?

Unha, grande e chea

2005-08-18T21:30:00.000+02:00

Unha cita case inexcusable do meu verán é a Festa do Albariño… Coido que só me puxeron falta dúas veces nos últimos…¿25 anos? Aparte da miña conexión afectiva con ese lugar pobre, fidalgo e soñador, da lembranza dos anos pasados alí, é unha festa que me gusta, porque ten un obxectivo claro e explícito: achicar todo o Albariño que o corpo, o sentidiño, os cartos ou a DGT lle permitan a un. Este ano parece que o Ilustrísimo Concello andaba preocupado con outras cuestións cando organizou a Festa, así que o programa de actividades deixaba moito que desexar. A comparsa “Unha, grande e chea” animadores incansables dos bares cambadeses, así como do Entroido e o Albariño, daban a súa propia versión do programa das festas… Non moi alonxada da realidade, por certo. Aquí vai unha parte:

MÉRCORES 3 DE AGOSTO
Ás 7.45 saída do sol e apagado das luces.
Ás 8,00 apertura das paradas de taxis
10.15 No Edificio Pirsa “Curso de introducción á informática”
10.20 Subida da marea e retirada seis horas despois
Ás 10.25 Curso de iniciación á vela polo señorito de turno
Ás 10.30. A casi deputada Sra. Oubiña vai tomar café
10.45 Pasarrúas por Noia, Boa e Portosín a cargo de diversos Grupos de Gaitas (agás Faíscas por non ser dos nosos)
13.00 No paseo da Calzada inauguración da LIII EDICIÓN DA FESTA DO PARTIDO POPULAR polo Excmo Sr. Presidente da Deputación Provincial Rafa “O Rabiso”
13.05 Saída do Sr. Secretario acompañado por Nor de Jordania para a típica “Tomada de Viño Español”.
22.00 Ocaso do sol, saída da lúa e encendido das luces.
22.15 Na praza sen peatonalizar de Fefiñáns, VIII Gala de Tele PP coa entrega os amigos nos eidos das artes elásticas, empresarial, deportes, desatención social, xornalismo e descomunicación. A contiunación, para os que están sentados mirando a gala, actuación por 3ª vez en Cambados de LOS LIMONES.

23.45 Reconto do voto emigrante novamente por se acaso.

Anticuada

2005-08-17T23:53:00.000+02:00

Levo uns meses con problemas co móbil. Problemas diversos. Todo comezou cando sucumbín aos cantos de serea dunha compañía que quixo captarme para as súas listas. Ofrecéronme unha tarifa minimísima para falar coa persoa que elexise e, claro, pensar en falar case de balde co Radical foi moita tentación para min. Tardaron dous meses en darme liña, mentres o teléfono que me regalaron durmía no fondo dun caixón. Cando por fin me aceptaron no seu clube, o teléfono debía terse afeito á boa vida e escarallouse en quince días, xusto antes das vacacións... Deixeino aquí para que mo arranxaran. Intentei varias veces, en dúas tendas Molestar* distintas, facer un canxe deses, para conseguir outro móbil de recambio. Sen éxito ningún.

Meu irmán solucionou o meu problema: cando lle preguntei se tiña algún Molestar* vello por aí, botou man da súa familia política e conseguiu para min esta reliquia. A foto non lle fai xustiza: é moito máis grande e máis bruto do que parece aí. Pero xa lle collín afecto: advertíronme que non traballaba moi ben, que ás veces perdía a conexión sen motivo. Calumnias. Xa me durou máis que o novísimo con cámara de todo que hoxe (¡por fin!) está arranxado.

Vaime dar mágoa deixar este adoquín. Tiña gracia ver á cara da xente cando o sacaba para contestar unha chamada nun bar, ou na praia. E mesmo o timbre de chamada coa antigamente típica música clásica provocaba curiosidade. De feito, ainda non mudei a tarxeta. A ver se cando remate de escribir isto... Non sei qué vou facer con tanto sitio libre que vai quedar no meu bolso.

Voltando... piano, piano

2005-08-16T18:40:00.000+02:00

Hoxe é o principio do resto do ano...

É dicir, volvín ao traballo.

Tampouco é que sexa terrible.

Sobre todo, porque ainda me quedan tres días a fin de mes. Pouco a pouco, según se me vaia ocurrindo, irei contando das vacacións. En próximos capítulos.

"Traballando" nas vacacións

2005-08-03T22:47:00.000+02:00

Esta noite fago unha pequena paréntese nese non facer "ná" en que consisten as vacacións. Quero dicir, non facer nada útil, claro, porque en realidade paso o día indo de viños e tapas, indo a praia, lendo un par de liñas, estudando outro par, dando paseos, untando crema para as picaduras dos mosquitos, chamando aos amigos para algunha das actividades anteriores (bueno, a da crema, non...), etcccc. Esta noite a ocupo en quedar de canguro dos meus sobriños... E xa se sabe que as canguros do século XXI temos dereito a ADSL de balde... Así que aquí estou, mentres o pequerrecho (dezaséis meses) durme (e que así siga, que ese non leva libro de instruccións) e a pequena señorita (cinco anos) mira a pantalla, sentada no meu colo e preguntando todo o que o sono lle permite qué estou a facer, que escribo taaanto. Os pais andan de troula, que hoxe empeza a Cincuentaepico Festa do Viño Albariño... Mañá (e todo o resto da semana) tocarame a min a troula. E agoro corto isto, que a pequena estase a queixar polo miudo de que a seu pai non lle gustan nada de nada nin os gatos, nin os cans, nin os hamsters, nin ningún outro animal vivo ou morto (di que o outro día tampouco lle gustaron uns paxaros mortos...) e debo escoitar con moita atención...

Peche temporal

2005-07-17T00:48:00.000+02:00

Como advertía hai pouco, marcho de vacacións...
Quizáis un día escriba desde algún ciber, ou poida que lle roube conexión a alguén da familia. O que sí é seguro e que se alguén quere atoparme nestes próximos días, vai a ter que virme buscar aquí...

Despois, andarei pola Galiza e seguro que o tempo vai pasar voando, voando.

Un saúdo para todos os que ledes esto a cotío e tamén para os que entran aquí de casualidade. Que gocedes moito este verán. Un bico.

Hai cousas que non deben cambiar

2005-07-14T20:44:00.000+02:00

Unha delas, ese indescriptible xornal de Santiago... Hoxe, o meu Radical chegou a unha desas delirantes xoias que este tesouro do freakismo agocha entre as súas páxinas. Na sección de vodas... Concretamente, a esta da que falo asistiron, entre outros:

Entre los que acudieron al enlace de Mariluz López y Antonio de Cora estuvieron los conselleiros en funciones José Manuel Barreiro, Xesús Palmou, Jesús Pérez Varela, José Antonio Orza, Celso Currás, Pilar Rojo y Jaime Pita, con otros dirigentes políticos como José María García Leira, Francisco Cacharro, Rafael Louzán, López Orozco, Fernández Lores, Luis Rego o Ana Pastor. El mundo empresarial estuvo presente con directivos bancarios como Mauro Varela, José Luis Méndez, Julio Fernández Gayoso y Joaquín Arias, a los se que sumaron Manuel Fernández de Sousa, Roberto Tojeiro, Julio Fernández, Luis Fernández, Raúl López, Honorato López Isla y Luis Carrera Pásaro.

Tamén asistiu o meu odiado particular. Pero ¡ai pobriño! ¡Non lle poñen o nome na crónica! ¿Non o considerarán importante dabondo? Non hai dereito, co ben que se colocou para sair en máis fotos que a nai da noiva...

En fin, para que vexan que non esaxero, hai vai unha foto do irmán do noivo (o primeiro pola esquerda), que iba como para asistir á festa de despedida de Crónicas Marcianas...

¡Longa vida ao Correo! ¿Cómo nos íamos enterar destas cousas senon?

Non durmo ben por...

2005-07-13T20:24:00.000+02:00

Estou a piques de poñer un "pechado por descanso do persoal" coma unha casa de grande e nótase: a fin de semana pasada foi o primeiro round, as pre-vacacións que me fixeron dar un chimpo ata Galiza a recargar baterias con pulpo, marisco, familia e amigos. Todo estupendamente, coma sempre. Non puidemos achegarnos ata a Festa dos Callos de Mosteiro... unha mágoa, teño moi boas lembranzas desa festa. Outro ano será.

Agora mesmo hai dúas cousas que me quitan o sono: a primeira que aquí, no inferno, vai moita calor, xa se sabe. A segunda ten nome de muller e forma de tormenta tropical: chámase Emily e semella que non ten planeado amolarnos a viaxe, pois anda bastante ao sul de onde imos... Xa son unha experta en páxinas de metereoloxía. Veremos que ocorre de aquí ao domingo.

Berlusconi, facendo amigos no norte

2005-07-05T19:59:00.000+02:00

Un dos políticos máis noxentos que andan por aí é Berlusconi. Non sei por qué non se fala máis polo miudo del, por qué non lle fan unha boa investigación que deixe ver todo o que leva detrás. Quizáis sexa porque Bush jr. deixou a listón demasiaaado alto...
Hoxe entereime de que este gañán (digo galán...) andivo facendo amigos en Finlandia. Parece que, presentando a Axencia Europea para a seguridade alimentaria, ocorreuselle dicir que conseguira que a localizaran en Parma, grazas ás súas dotes de play-boy coa presidenta finlandesa. Digo eu, ¿ese home miraríase ao espello nos últimos 20 anos? ¿descoñece o feito de que un presidente dun país merece un respecto institucional, mesmo que sexa unha muller (xa supoño que ao resto de nós non as respeta, por suposto)? Resultado: Finlandia enteira está ofendida polo trato dispensado. O caro que sae ás veces practicar o humor das españoladas de Landa, Esteso e Pajares.

Blogspot xa permite as fotos

2005-07-02T15:55:00.000+02:00

Menos mal, porque non me funcionaba o Hello... Inauguro poñendo as do que puido ser e non foi: o espectáculo da Fura. Se o meu amigo TKA arranxa o problema do desmesurado espazo antes do texto da primeira mensaxe, descartarei a mudanza e quedarei aquí en Blogspot. Xa bastante teño con mudar de cidade cada tres/catro anos...

Non hai entradas...

2005-07-02T15:31:00.000+02:00

Sempre chegando tarde. Para unha vez que veñen por aquí La fura dels Baus, e ainda por riba de estreno mundial do espectáculo, chego a enterarme cando xa non quedan entradas. Foi ata ZP, aproveitando que o venres facían aquí o Consello de Ministros. Despistoume o de Prometeo: hai dous anos puxeran no Festival unha adaptación do mito cun resultado bastante criticado... Para colmo, a fin de semana que ven poñen Norma. E unha de dúas: ou quedo a mirar Norma, ou vou a Galiza. Levo dous meses sin ir para aló, así que Norma vai ter que agardar un anaco...

O peor de todo é que me encanta Bellini.

Onte...

2005-06-29T23:08:00.000+02:00

...tiven todo o día na cabeza esta canción:

You pull back the curtains, and the sun burns into your eyes,

You watch a plane flying across a clear blue sky.

THIS IS THE DAY -- Your life will surely change.

¡Cómo me gustaban os The The e qué ben lle acaía a canción ao futuro ilusionante que agardamos!

¡¡¡¡¡¡¡Desta foi!!!!!!

2005-06-28T00:25:00.000+02:00

Teño ao Radical a meu carón facendo e desfacendo contas e asegúrame desde a súa experiencia de home de ciencias de toda-la-vida-de-dios (ainda que con devaneos antropolóxicos), que xa é imposible que o PePe nos faga a puñeta unha vez máis...
Abraiante o resultado de Lugo... (6818 votos para o PSOE e 6594 para o PP)

Frases de cinema

2005-06-26T21:17:00.000+02:00

Trata Martin Pawley polo miudo a lista das cen frases máis célebres de cinema en toda a historia. Busco e rebusco sen atopar nesa lista unha das miñas favoritas. Pronúnciaa Olivia de Havilland en "La heredera", de William Wyler: Yes, I can be very cruel. I have been taught by masters (Sí, podo ser moi cruel. Tiven bos mestres). A película é unha adaptación de Washington Square de Henry James. Moi recomendable. A novela tamén... polo menos para quén ature a Henry James, que haberá quen non...

Rebelión

2005-06-26T15:52:00.000+02:00

Síntome coma o granxeiro de Animal Farm, ainda que sen mazarme a copas... Rebelouseme o blog e deulle por deixar non sei cántas liñas en branco (bueno, en verde) no primeiro post, non me funciona o Hello, así que non podo subir imaxes...

Como esto siga así, haberá que ir pensando ou en abandoar o blog ou en mudar de "casa" ¿algunha suxerencia: blogia, bitacoras, blogsome, ya.com...?

PROBA

2005-06-24T21:28:00.000+02:00

Probando se esto fai cousas raras...

Se vos é posible, apúntadevos

2005-06-23T19:05:00.000+02:00

Se non podedes, dádelle a máxima difusión á convocatoria. É un acto cívico, convocado por cidadáns, non por partidos. Que non vote por nós Argentina

Qué bo!

2005-06-23T00:41:00.000+02:00

O mensaxe no blog de Casatlantica "non votes por min Arghentinaaaa". Fala coma outros (paleon, As tuas balas, Gradicela) do proxecto que hai de formar unha cadea humana dende a estatua de Castelao ata a de Pablo Iglesias en Santiago, seguramente o domingo que ven. Eu estarei traballando nese momento a uns 800 kms. de distancia, pero de espíritu, corazón, cerebro, fígado, ovarios e o que faga falta, estarei con eles e con tantos outros que alí se achegarán.